تبليغاتX
شعر و ادبیات

 

 

چشم درچشم رمانی عاشقانه

 سطرسطردختری را مرور می کنم

که بند بند دلم را می تکاند!

 

دختری ازجنس رویا

با ردیفی ازدندان های سپید و

چشمهای خاکستری!

 

بانو : سلام!

من ازسرزمین میوه های کال و بی تمشک می آیم!

می خواهم شمارا به خواب زیتون زارها وتمشک های وحشی ببرم!

سفر به دوررویاهادرکمتراز80روز!

 حالا،ژول ورن هم وسوسه شده بیست هزارفرسنگ زیردریا رابپیمایدتابه مابرسد

دیگرتنها نخواهیم بود!

 گاوبازهای اسپانیائی جشن باشکوهی رابه راه انداخته اند

وطنین شعرهای لورکا،همچنان، ما را به خواب سیبها می برد!

دیگرتنها نخواهیم بود!

 

شروع و پایان این رمان

عکسهائی عاشقانه ازسفربه دوررویاها،درفاصله ی دستان من و توست!

عکسهائی دیجیتال از دندان های سپید تووخنده های پنهانی من

 که ما رابا بالاترین کیفیت به گوش جهانیان می رساند!

 

درپاورقی این رمان، انسانهائی هستند که هیچ گاه به هم نمی رسند!

تنها می توانند دربیست هزارفرسنگ زیردریا،عاشقانه برای هم دست تکان بدهند

وبه امید موجی بنشینند، تا به هم نزدیک ترشوند!

 

 

                                                                             (امین احراری)

+ نوشته شده توسط امین احراری در جمعه بیست و پنجم اسفند 1385 و ساعت 11:12 |

                                   

 

تا ته این سیگاررازهائی است که هرچه بیشتربکشی کوتاهترمی شوی!

درد عجیبی است ماندن روی کاناپه وفکرکردن به روزهای رفته!

 

خواستم جهانی بسازم تا همه با هم درآن بزرگ شویم

جهانم کوچک شد

 به اندازه ی سیگاری که دم به دم کوچکترمی شود!

 

حالا سرگردان این کوچه های معطل

لابه لای اندیشه های نیچه و فروید

 به دنبال فکری برای بزرگ شدن می گردم!

آنقدربزرگ، که بتوانم به جای خود بیندیشم

حرف بزنم!

 و شعربخوانم!

شعرمردی که  لابه لای اندیشه ها گم نمیشود

 شعرمردی که خودش رادرجهان کوچکش پیدا می کند.

 

                                                                       (امین احراری)

                                                                       

+ نوشته شده توسط امین احراری در دوشنبه چهاردهم اسفند 1385 و ساعت 14:11 |

(به این کارازعلیرضا فرزانه حسادت می ورزم

حسادتی ازجنس عشق !)

................................................

  

مدام

 حرف می زدم

تا

ازرگهای بریده ات -  خون نیاید...!

 

باورداشتم

 

             که با واژه ها هم می شود مرگ را معطل کرد!

 

زمین

سرخ می شد

ومن ایمانم را

ازکلمات پس می گرفتم!

 

                                      (علیرضا فرزانه)

+ نوشته شده توسط امین احراری در شنبه دوازدهم اسفند 1385 و ساعت 13:22 |