مارادونا

 

 

یک  مارادونا  کافیست

تا هیجان به کوچه های ما شوت شود!

 

 لطفا میدان را خالی کنید

تا مینی جوپ ها ، راحت

با صدای ریکی مارتین برقصند!

 

بیا این کره ی خاکی را شوت کنیم

و به روزهای اوجمان بازگردیم!

روزهائی که پدر

 شیک پوشی جنتلمن بود

و مادر

چروک های صورتش را ازیاد برده بود!

 

قیمت نفت همچنان بالا و پایین می رود

و ما ،در ترافیک واژه ها پیر می شویم!

 

صدای  ضبط را بلند کن

آنقدر که جزصدای هم چیزی نشنویم!

 

اینجا ایران است

حال همه ی ما خوب است

هیچ کس در آفساید نیست!

ودنیا می تواند روی بازی ما حساب کند!

 

آقای ...

لطفا پیراهن مارادونا را پس بده !

علی دائی

همچنان می تواند

هیجان را به خانه های نفتی ما بازگرداند!

 

                                                        (امین احراری)

                                                          25/10/86

 

معشوقه ی بین المللی

 

تن به تن می شوم

نزدیک تر از یقه ی پیراهنت

که هر صبح مرا تا می خورد!

 

یک معشوقه ی بین المللی می خواهم

تا با او ذره به ذره ی جهان را نشخوار کنم!

 

خوشبختانه آنقدردست و پایمان بسته است

که با کوچک ترین اشاره ای

برای هم دست و پا بزنیم!

 

خانم این شماره را بگیر

 خطوط راه راه پیراهنم رادنبال کن

ودر اولین فرعی مشترک

به سمت تنهائی من بپیچ!

 

غده های جنسی اشتباه نمی کنند

چیزی که تو را کشید

چند هزار سال پیش آدم را کشید!

 

(و روزانه میلیون ها انسان در کنارهم تنهایی شان را جشن می گیرند!)

به تو هیچ ربطی ندارد

فقط این شماره را بگیر

و کمی به آدم فکر کن

شاید تو هم سر به حوا شدی!

                                                       (امین احراری )

 

تسلیت به جامعه ی ادبی ایران

 

جامعه ی ادبی ایران سوگوار درگذشت نابهنگام دوست و شاعر عزیزمان
علیرضا نسیمی است.

 بنده ی حقیر هم به رسم ادب این واقعه ی دردناک را به تمامی شاعران علی الخصوص شاعران شیراز و خانواده ی محترم ایشان تسلیت عرض می کنم

همین چند هفته پیش بود که علی عزیز به انجمن رهیاد اومد
یادمه که می گفت: خیلی ناراحتم که نتونستم توی مراسم جناب آقای جمالی شرکت کنم
اون موقع شاید نمیدونست تا 1 ماه دیگه اجل به خودش هم مهلت نمیده
واقعا متا سف شدم اما چه سود که تا بود خیلی ناملایمتی ها دید
و حالا که رفته همه دایه ی مهربان تر از مادر شده اند.

باشد که پیش از آنکه اتفاق بیفتد بیشتر به هم فکر کنیم.

 

دنیا

 

 

(این کارراتقدیم می کنم به دوست عزیزوهنرمندم

جناب محسن دهقانی زاده که با دستان هنرمندش مجسمه هاونقاشی های زیبائی را

به دنیا می آورد!جهت آشنائی بیشتربا ایشان به سایت زیررجوع فرمائید:

www.tajrid.com )

 

                               

 می آموزمت

لبخندت را

زیبائیت را!

 

به کدام زبان زنده ی دنیا حرف می زنی

که  مرده ها در خاک زبان باز می کنند؟!

که پرستوهای چله نشین

 به ویرانه های تنت مهاجرت می کنند؟!

 

تمرینت می کنم

مثل مردی که آنقدرتمرین زندگی کرد تا مرد!

من اما  قول می دهم هرگزنمیرم!

 

 بیا این فنجان قهوه را تلخ ترازهمیشه بنوشیم!

دستانم، خالی ازبودنت که می شود

 بوی مرگ می گیرد!

 

تکرارت می کنم

مثل نت هائی که هرروزتکرارم می کنند!

مثل آکاردئونی که آنقدر بالاوپایین می شود

تا درسرانگشتان پیرمرد، سربه ریتم درآورد!

 

باید خودم را ازمیان این نت های نارس

 سالم به دنیا بیاورم!

 

جهان با ما بیگانه است

و تو هرروز

ازیک فنجان قهوه ی تلخ به دستم می رسی!

 

 این مجسمه ساز

هنوزمی تواند خطوط روی پیشانیت را

خط به خط حفظ کند

وتورا ازمیان هزاران خطوط در هم

سالم به دنیابیاورد!

 

ما به دنیا آمده ایم

دنیا به ما نمی آید!

 تو هر روززیباتر به دنیا می آیی

 دنیا هرروززیباترمی شود!     

می آموزمت

لبخندت را

زیباییت را!      

 

                                               (امین احراری)   1/10/86