باید برای تو می نوشتم
دلتنگ تمام روزهای نرفته ام
تمام سفرهای ندیده
و بارانی که قرار بود روزی ببارد و
کمانی بزند بر پل های شکسته ی دنیا !
دلتنگم
دلتنگ زنی که نیلی فکر می کند
و لاک می زند
آسمان را
در گوشه ی چشم هایش
به رنگ میهمانی های شبانه !
باید برای تو می نوشتم
خروس همسایه با تاج زخمی و پرهای رنگ رنگ
دیروز در آخرین ثانیه های زندگی مرد
و زن همسایه
فکر می کند
هنوز
که قوقولی قوی خروسی مرده
دور می کند
ازچشمهایش
خواب نیلوفری را!
...
زنی که در انحنای خیابان
نگاه گرمش
به اطلسی ها بود
نوزادی را به بغل گرفته
که پررنگ می کشید
چوب خط چند ما هگی را !
...
سا ل ها بی هیچ نشانه ای
رفتی
آمدی
و تنها دستی که خدا بود
نقش تو را
در من شانه می کشید!
قول دیدنت را
به مرغابی ها و انار و باران داده ام
و سا ل ها بی هوا
نفس کشیده ام
زیرآب های بزرگ جهان!
یادت به خیر
پانزدهم شهریور هزار و چند بود
که نگاهم را ازترس خانه
انداختم
به دیوارهمسایه
وتو
که بلوغ را
تازه در پیراهنت جامیگذاشتی
بی هیچ تقصیری
شریک شعرهای من شدی!
شریک سه پاس و سه بازی!
تو نیستی و
می شنوم هنوز
صدای کسی را که نیست !
باید شب نامه ای برایت می نوشتم
چیزی که هم وابستگی چشم هایت را حفظ کند
هم آسمان را از اینکه هست کوچکتر نکند!
دیشب خواب تو را دیدم
با اندامی برآمده ازپرتقال
و لب هایی که تمشک می جست
ازتک درختی گم شده
در متروک ترین جزیره ی دنیا!
من خشک خشک بودم
و هرگز تر نمی شدم
جزبا دست های نیلوفری
که روزی
ساعتی
لحظه ای
آمدو دیگر هرگز بازنگشت!
من دردی هزار ساله را
در چشم های تو
به گروگان گرفته ام
و سوز می کشم
هزار زمستان را
ازتبار دشت هایی
که روزی
آمدند
رفتند
و تنها دستی که خدا بود
زمین را تر می کرد!
...
باید برای تو می نوشتم
خصوصی تر از رقص شبانه ی
کاج های تنیده در هم !
آدم برف بود!
برف آدم بود!
آدم برفی در برف به دنبال آدم بود!
و تو
که روزی
ساعتی
لحظه ای
آمدی
و دیگر هرگز بازنگشتی !
باید برای تو می نوشتم ...
امین احراری
۸۷/۶/۲۳
